[/size]Córka Władcy Ognia
Postanowiłam napisać coś lepszego od mojej ostatniej "poezji" więc voila!:

Rozdział I
Łucja siedziała na ławce w parku. Kiedyś, kiedy jej rodzice żyli, przychodziła tu, aby pobiegać i pobawić się z innymi dziećmi. Ale od śmierci rodziców przestała się umawiać z koleżankami, z kimkolwiek rozmawiać. Dwa lata po śmierci rodziców zmarła jej babcia. Została sama i trafiła do sierocińca. Czuła się samotna. Przychodziła do tego parku, aby rysować pomniki. Tym razem postanowiła naszkicować pomnik założycielki miasta. Jej błękitne oczy spoglądały, co jakiś czas znad szkicownika na pomnik pięknej kobiety w sukni. W końcu, gdy skończyła rysować postanowiła się przejść. Gdy szła alejką natrafiła na ujście wody, z którego można było się napić. Przypomniała sobie jak w dzieciństwie piła z niego. Zawsze, gdy wzięła wodę na ręce ona zaraz znikała. Teraz też postanowiła spróbować ją wziąć na ręce. Gdy tylko nabrała wody, ona „wsiąkła” w jej ręce. Nagle schodząc ze schodków potknęła się. Upadła na rękę. Tam gdzie opierała się teraz jej zaskakująco silna ręka, zrobiło się dziwnie gorąco. Łucja z przerażeniem cofnęła rękę. W miejscu gdzie przed chwilą była jej dłoń zobaczyła roztopiony asfalt. Odkrywała swoje moce. Tylko nic o tym nie wiedziała…

Sorki, że takie krótkie.Drugie jest w przygotowaniu i na pewno będzie dłuższe

(23-07-2011 09:58)LadyTama napisał(a):  Przychodziła do tego parku, aby rysować pomniki. Tym razem postanowiła naszkicować pomnik założycielki miasta.

Moim zdaniem powinno być odwrotnie ^ ^". Przychodziła do tego parku, aby szkicować pomniki. Tym razem postanowiła narysować pomnik... Nie lepiej ^ ^"?

(23-07-2011 09:58)LadyTama napisał(a):  Zawsze, gdy wzięła wodę na ręce ona zaraz znikała. Teraz też postanowiła spróbować ją wziąć na ręce.

Chyba ,,w ręce" bo ,,na ręce dziwnie brzmi o.o".

(23-07-2011 09:58)LadyTama napisał(a):  Nagle schodząc ze schodków potknęła się.

A skąd się wzięły schody o.O/?


To tyle ^ ^". Zapowiada się fajnie : 3. Pisz dalej.

PS. Jak coś palnęłam to mnie nie wincie : 3. Dziwna czasem jestem : D.

Nieźle. Zauważyłam te błędy co Taciara. Gdybyś opisała ten park bardziej, to można by odczuć jej przywiązanie do tego miejsca oraz wiadomo by skąd są schody. x3

Głęboko pod ziemią sączą się strumienie ciemnej wody.
Głęboko w ludzkiej duszy pulsują potężne strumienie tęsknoty i pragnienia, miłości, nienawiści i rozpaczy.
Nikt nie zna ukrytych podziemnych wód.
Nikt nie umie czytać w ukrytych myślach człowieka.
Mimo to one istnieją. Złożone w najgłębszych tajnikach duszy.

~SoLL~

Przepraszam że się ociągam z 2 rozdziałem.Mały potwór skasował cały rozdział i to zapisał!Muszę pisać od początku...
P.S.:Dziękuje za wszystkie szczere uwagi(możecie po mnie jeździć ile zechcecie).